Edito

Zesde editie van het ARTONOV Festival


In deze onzekere en moeilijke tijd lanceren we de zesde editie van het ARTONOV Festival met een uitspraak van Antoine de Saint-Exupéry:  De toekomst moet je niet voorspellen, maar toelaten”.

Het oorspronkelijke programma dat we al in februari 2020 afgerond hadden met kunstenaars en creaties uit België, maar ook uit Australië, Canada en Japan, moest naar aanleiding van de epidemie en haar impact op de internationale mobiliteit gewijzigd worden. 

Om tegemoet te komen aan de huidige gezondheidsnormen hebben we onze programmatie moeten aanpassen. Het thema voor deze editie, wat de dag aan de nacht te danken heeft”, hebben we echter wel behouden, evenals onze zin voor artistieke avonturen die sinds de eerste dag onze grootste drijfveer is.

De kunstenaars van deze editie verenigen Oost en West, grijpen naar het licht en spelen ermee om zo een wereld met meerdere doorzichten te onthullen.

De schaduw is echter nooit ver weg, noch de weerkaatsing. In het Oudgrieks gebruikte men voor beide begrippen vaak hetzelfde woord: “skia“. Schaduw en reflectie. Projectie van vorm, los van materie en contouren, voor haar bestaan afhankelijk van meerdere levende variabelen: de beweging, de lichtbron en het object zelf. Schaduw is tegelijkertijd duisternis, de hel, de onzichtbare wereld en de door de mystici begeerde diepte. Zij is onzeker en ontroerend. Cartoons en films amuseren zich met haar. En wij ook. We verlangen naar schaduw omdat zij de doorbraak en de uitbarsting van het licht mogelijk maakt.

Dit jaar kiezen we ook voor plaatsen met meer hedendaagse architectuur zoals COOP in Anderlecht en See U in Elsene. Hiermee willen we de aandacht vestigen op stadsprojecten die qua omvang en waarden te vergelijken zijn met art nouveau en art deco. Die twee stijlen blijven echter wel de rode draad in ons festival. 

Tijdens de maandenlange lockdown werden we gedwongen om keuzes te maken tussen de verschillende prioriteiten en om na te denken over het belang van kunst in ons leven. 

Eigenlijk is het heel eenvoudig: er zijn de basisbehoeften, zorg, landbouw, onderwijs, economische en technologische zelfredzaamheid. Maar overleven is niet ten volle leven, en kunst lijkt me eerder een teken van leven dan van overleven. 

Kunst heeft het vermogen om nieuwe werelden te scheppen, om ervaringen en verschillen te laten zien. Kunst en haar “sociale nutteloosheid”. Het (kunst)werk is zowel nuttig als nutteloos, met het kunstwerk wordt een mogelijke wereld geschapen.

Meer dan ooit hebben we u nodig voor deze editie van het ARTONOV Festival, waar architectuur deel uitmaakt van het ritueel van de voorstelling.

Ik wens u een festival 2020 vol rijke ervaringen toe, zodat u kunt blijven dromen van vele toekomstige edities.

“Toen ik 60 jaar was, lang geleden, ging ik met mijn vrouw naar Japan en bezocht ik de Ise Tempel. Weet je waarom de Ise Tempel belangrijk is? Hij wordt om de twintig jaar vernietigd en heropgebouwd. In het Oosten wordt de eeuwigheid niet voor altijd, maar voortdurend gebouwd. Jonge twintigers komen naar de tempel, kijken hoe men te werk gaat, bouwen hem op hun veertigste weer op en blijven dan om alles aan de nieuwelingen uit te leggen. Het is een goede metafoor voor het leven: eerst leer je, dan verwezenlijk je het, dan onderricht je. Het zijn de jongeren die de aarde zullen redden. Jonge mensen zijn de boodschappen die wij sturen naar een wereld die we nooit zullen zien. Zij zijn niet degenen die op onze schouders staan, wij zijn degenen die op hun schouders staan, om de dingen te zien die wij niet zullen kunnen beleven”. Renzo Piano

Vincenzo Casale
Artistiek directeur van het ARTONOV Festival

Sylvie CujasEdito 2020