Biographies


Gabriel Schenker

Gabriel Schenker is geboren in Washington D.C. Hij is opgegroeid in Rio de Janeiro en woont sinds 11 jaar in Brussel. Na studies aan P.A.R.T.S, heeft hij het collectief Busy Rocks mede-opgericht, waarmee hij stukken heeft gecreëerd, zoals Dominos and Butterflies en Throwing Rocks. Als performer heeft Gabriel samengewerkt met Anne Teresa de Keersmaeker/Rosas, Thomas Hauert/ZOO, Eleanor Bauer, Robin Jonsson, Doris Stelzer en Alexandra Bachzetsis.

Gabriel heeft eveneens een master in de wijsbegeerte gevolgd aan het European Graduate School, ter gelegenheid waarvan hij een verhandeling heeft geschreven met als titel Dialogue entre Deleuze et Guattari, the Life Sciences, et Catherine Malabou. Dit werk werd gezamenlijk met zijn artistieke research Moving~Thinking verricht.

In januari 2016 stelt hij zijn eerste creatie voor: Pulse Constellations, een solovoorstelling gebaseerd op het elektronisch muziekstuk Pulse Music III, van John McGuire.

Naast zijn artistieke en filosofische praktijken, engageert Gabriel zich in verschillende pedagogische projecten. Hij is een gekwalificeerd Pilates-leraar, een dansleraar, assistent van Thomas Hauert bij de creatie van het nieuwe programma van Bachelor in de Hedendaagse Dans bij la Manufacture te Lausanne en, tenslotte, werkt hij aan de ontwikkeling van het project Research Studios van P.A.R.T.S.


Claire Chevallier

De Franse pianiste, Claire Chevallier, (die in Brussel woont) is zeer gegeerd op de Europese scènes van de solorecitals, kamermuziek en concerto’s met orkest.

Claire is zeer vermaard voor haar bekroonde opnames en is gespecialiseerd in de historische uitvoeringspraktijken. Als musicienne en onderzoekster heeft zij haar eigen collectie in klavierinstrumenten aangelegd, die 6 vleugelpiano’s omvat en de periode 1842-1920 bestrijkt.

Claire Chevallier doet haar pianostudies aan de conservatoria van Nancy, Straatsburg (Hélène Boschi) en combineert dit met een baccalaureaat in wiskunde-natuurkunde. Zij zet haar muziekstudies voort, enerzijds, bij Bruno Rigutto, en, anderzijds, aan het Koninklijk Conservatorium Brussel, waar zij een eerste prijs piano en kamermuziek (Jean-Claude Vanden Eynden en Guy van Waas) behaalt. Tijdens haar studies ontmoet zij Jos van Immerseel tijdens een masterclass pianoforte.

Haar specialismen zijn: de historische uitvoeringspraktijk, de evolutie van de pianofabricage, de vereisten inzake restauratie en stemming van instrumenten.

In 1996 wordt Claire Chevallier uitgenodigd als soliste met het orkest Anima Eterna door het gezelschap in hedendaagse dans Rosas-Anne Teresa de Keersmaeker in een project Mozart. Zij speelt namelijk in het Royal Festival Hall in London, De Munt in Brussel, het Staatsschauspiel in Dresden… Sindsdien treedt zij op als soliste in het Concertgebouw Amsterdam, Vredenburg Utrecht, Netwerk Oude Muziek Utrecht, Musikfestspiele Sanssouci Potsdam, Köln Brühl Schloss Konzerte, Köln Fest für Alte Musik, Musikfestspiele Bremen, Frankfurt Alte Oper, Mozarteum Salzburg, Flâneries Musicales de Reims, Salle Pleyel, Opéra de Bordeaux, Auditorium de Dijon …. In België wordt zij regelmatig uitgenodigd in het Concertgebouw Brugge, BOZAR Brussel, AMUZ Antwerpen, het Festival van Vlaanderen Gent en Brugge

In 2007 en 2009, zetelt zij als jurylid voor de Internationale Wedstrijd Pianoforte van Brugge en in 2014 voor de Internationale Wedstrijd Liszt van Utrecht in Nederland.

Sinds 2004 doceert zij pianoforte aan het Koninklijk Conservatorium Brussel.

Solo, heeft zij Satie (bij Zig-zag-Outhere) en Liszt (bij Dolce Volta-Harmonia Mundi) en Moussorgski (Cyprès-records, Outhere 2016) verkend.

In duo, 2 piano’s-4 handen met Jos van Immerseel, heeft zij ‘Pièces à deux pianos’ (Saint-Saëns, Franck, Poulenc, Infante), de suites van Rachmaninoff (bij Zig-Zag -Outhere), de grote stukken voor 4 handen die zijn verschenen in een box ‘Schubertiade’ (bij Alpha –Outhere), opgenomen.

Met het orkest Anima Eterna Brugge heeft zij het ‘Concert voor de linkerhand’ van Ravel opgenomen en met Jos van Immerseel (Zig-Zag –Outhere) het ‘Concerto voor twee piano’s’ van Poulenc.

Haar ruime interesse voor de kunstdisciplines heeft haar ertoe gebracht om te werken met Anne Teresa de Keersmaeker, Josse de Pauw, David Claerbout, Wayn Traub, Benoît van Innis, Jan Decorte en binnenkort met Claron mac Fadden in een productie rond Mata Hari (productie Transparant Muziektheater).

http://www.clairechevallier.com


Benoît van Innis

De Schilderijen van een tentoonstelling zijn geschreven ter nagedachtenis van Victor Hartmann, onstuimige architect en dierbare vriend van de componist, die zegt: « les sons et les idées planent dans l’air – je les gobe et je m’en goinfre, et c’est à peine si j’ai le temps de les griffonner sur le papier. Je suis en train d’écrire le n°4 ; les transitions sont bonnes (en forme de promenade). Je veux réaliser cela au plus vite et d’une main ferme. On devine ma personne dans les interludes ». [“de geluiden en ideeën zweven in de lucht – ik verzwelg ze en vreet ze op, en ik heb nauwelijks de tijd om ze neer te krabbelen op papier. Ik ben n° 4 aan het schrijven; de overgangen zijn goed (in wandelvorm). Ik wens dit zo snel mogelijk te realiseren en met een vaste hand. Men raadt mijn persoon in de interludia”.

http://www.benoit-artist.com


Samuel Droeshaut

Van kinds af aan, was Samuel Droeshaut al een grote liefhebber van desserts. Na de maaltijd, rommelde hij altijd rond in de keuken, haalde hij de frigo en de kasten overhoop om uiteindelijk fruit, ijs, room, chocolade en andere verrukkingen op elkaar af te stemmen.

Het is aan de “École Le Nôtre” in Parijs, geleid door de wereldkampioenen op het gebied van ‘het dessert’, waar hij zijn kunst vervolmaakt….

en verlaat met in zijn binnenzak een specialisatie in ijs-en sorbettechnologie.

Sindsdien heeft S. Droeshaut zich gestort in het creëren van ijsverrukkingen, spelend met het talent smaken op een wijze te combineren, waarbij de ene verrassender is dan de andere.

“(…) smaken zijn als muzieknoten, en net zoals bij een instrument, kunnen we ze harmoniseren om zo in de mond melodieën te musiceren die buitensporig, melancholisch of opgewekt kunnen zijn (…) S.Droeshaut.

Als kind gebruikte ik eenders wat ik kon vinden in de keuken.

Ik rommelde wat rond en voegde alles samen om een indrukwekkend dessert te creëren dat ikzelf, met de nodige naïviteit, heerlijk vond.

Als tiener maakte ik toch de keuze om grafische studies te gaan volgen. Op een nacht droomde ik mezelf als eigenaar van een sorbetsalon waar sorbet werd geserveerd op basis van kruiden en planten. Heel de buurt stond te popelen om deze te proeven.

De volgende ochtend werd de beslissing genomen; ik zou dit plan verwezenlijken!

Van zodra ik de nodige tijd en middelen had volgde ik een opleiding in de “Ecole Le Nôtre” in Parijs. (De opleiding werd geleid door Gérard Taurin, de wereldkampioen sorbet- en ijsmaken 2003).

In het begin wou ik een gamma creëren met verscheidene deugden: “relaxerend”, “verkwikkend”, “makkelijke vertering”. Maar het werd al snel beperkt in smaak.

Ik besloot om mijn ideeën te ontplooien, me te amuseren en alle smaken te combineren door mijn eigen verbeelding de vrije loop te laten gaan. Het voordeel hiervan was de uitbreiding van potentiële klanten: hotels, het merendeel van middenklasse restaurants (maar toch van goede kwaliteit), tearooms, sommige cafés, chocolatiers en verkopers van fijne zoetwaren, bakkers, winkels van verse sappen en smoothies,…

Technisch gezien is de creatie van een sorbet op gebied van textuur en consistentie in de ogen van een professional een grote uitdaging door het gebrek aan vetten. Het is deze moeilijkheid dat me heeft aangetrokken.

De keuze om met sorbet te werken werd snel gemaakt door mijn interesse voor infusies van kruiden en ook de mogelijkheid om met zuivere smaken en aroma’s te werken. Bovendien was de sorbet nog niet voldoende onderzocht door mijn collega’s en moest ik zelf een juiste verhouding vinden. Zijn sterkte, in tegenstelling tot ijs, is dat het luchtiger is en vrijheid geeft om smaken en dergelijke te combineren.

Ik heb gemerkt, na verschillende experimenten dat je smaken het best tot hun recht kan laten komen door ze te combineren. Sommigen passen heel goed samen of nog beter zijn voor elkaar gemaakt, anderen helemaal niet. Er zijn er die verstandig naast elkaar worden geplaatst terwijl anderen vechten voor de

eerste plaats. Ons pallet is zo gemaakt dat je eigenlijk een “smakenroute” kan creëren.

Het kreeg allemaal vorm, ik begon door harmonieën (zoals een muzikant zou doen met muzieknoten) melodieën te creëren met extravagante, melancholische of betoverende smaken.

Het mooiste geschenk was toen ik opmerkte dat de emotionele kracht van zulke mengelingen konden provoceren. Tijdens degustaties viel het me op dat mensen lachten door een huwelijk van smaken of soms zelfs tranende ogen hadden omdat de geur hen deed terugdenken aan bepaalde herinneringen.

Mijn continue zoektocht kan omschreven worden als volgt: ten volle betekenis geven aan het woord “parfum de glace” en niet aan het woord ‘smaak’. Dat de naam ‘Droeshaut’ wordt verstaan ​​als een ‘parfum voor de mond’ en daarmee sorbet en ijs op een geraffineerder niveau brengt, meer ‘fashion’ als het ware. Het voordeel van sorbet is dat het geen vetten en lactose bevat: men onttrekt enkel het goede van planten en bloemen, met behoud van vitaminen en voedingswaarde van fruit. Dat is waarom mijn kaart bestaat uit dertig sorbetsmaken en slechts een tiental ijssmaken. Sindsdien neemt mijn klantenbestand alsmaar toe. Daartoe behoren ook de meest prestigieuze restaurants en hotels in Brussel waar ik best trots op ben.

Ze vertrouwen me: Laurent Gerbaud (Chocolatier), Hop Dog, Conrad Hotel te Brussel, Hotel BeManos, prestigieuze hotels en andere bekende adressen, delicatessenzaken, enz.


Antoine Pecqueur 

Na in 2004 zijn Prijs van het Nationaal Muziekconservatorium van Lyon te hebben behaald in de klas van Laurent Lefèvre, heeft Antoine Pecqueur zich vervolmaakt met Pascal Gallois aan de Musikhochschule van Zürich, evenals bij Sergio Azzolini. In het kader van de Hogere opleiding tot het beroep van klassieke en romantische orkest, onder de leiding van Philippe Herreweghe, heeft hij historische instrumenten beter leren bespelen. Antoine Pecqueur speelt vandaag in orkesten op authentieke instrumenten (Les Siècles, La Chambre Philharmonique, Anima Eterna, Orchestre de l’Age des Lumières…) en ensembles van hedendaagse muziek, zoals het Ensemble Linea, waarmee hij oeuvres van Peter Eötvös, Raphaël Cendo, Francesco Filidei, heeft uitgevoerd … Als solist, heeft hij reeds opgetreden in concerto’s van Vivaldi (met het Kamerorkest van Ingolstadt), Mozart en Richard Strauss.

Na in het ensemble Linea een programma aan œuvres van Alberto Posadas te hebben gespeeld in het kader van het Festival Musica, hebben Marie-Andrée Joerger en Antoine Pecqueur een duo, accordeon en fagot, opgericht. Ze hebben een programma uitgedacht dat barokoeuvres en hedendaagse œuvres van westerse en oosterse componisten met elkaar combineert. Evenveel dialogen die weerklinken op de ontmoeting tussen de accordeon en de fagot, een huwelijk van onuitgegeven klanken. In de barokstukken biedt de accordeon een innemend, harmonisch continuo van een buitengewone moderniteit. En in de hedendaagse stukken wedijveren de instrumenten met elkaar om virtuositeit, effecten, smelten zij soms samen in lage registers en worden onlosmakelijk. De hedendaagse muziek bezit dan een bijna voorvaderlijke kracht. Een reis van het intieme die de verhouding tot de tijd en ruimte in vraag stelt.

Antoine Pecqueur copyright Julien Benhamou


Marie-Andrée Joerger

Marie-Andrée Joerger is gediplomeerd met de allerhoogste onderscheiding aan de conservatoria (Musikhochschule) van Freiburg in Duitsland (klas van T. Anzelotti) en Bazel in Zwitserland (diploma van gespecialiseerde master in hedendaagse muziek) en werd uitgenodigd, zowel als soliste als kamermuziekspecialiste, op talrijke festivals in heel Europa (« Musique en scène » te Lyon, « IGNM » te Wenen [A], het Zelt-Musik-Festival te Freibourg [D]), Festival International de Colmar, Upol Festival van Slovenië, Fifo festival te Castelfidardo (I) of nog binnen grote ensembles, zoals, het filharmonisch orkest van Freiburg [D], Nancy [F], het filharmonisch orkest van Rusland, het orkest van de Junge Deutsche Philharmonie. Zij treedt op in prestigieuze zalen zoals het “Konzerthaus” van Berlijn, het “Tonhalle” van Zürich, het theater Romana van Boekarest aan de zijde van beroemde solisten, zoals Pierre Strauch, Pierre-Yves Artaud, Marc Coppey, Armand Angster, Françoise Kubler.

Zij is geboeid door de kamermuziek, en treedt op in duo met Antoine Pecqueur (fagottist van het orkest     « les Siècles ») en eveneens in duo met Nicolas Hugon (violoncellist van het Filharmonisch Orkest van Straatsburg). Zij is de gastperformer van de vermaarde muziekensembles « Accroche note »,                                  « L’imaginaire » en « Linea ».

Marie-Andrée Joerger is professor aan het Conservatorium en de Hogere Muziekacademie van Straatsburg.

 


Valérie Aimard

Valérie Aimard wordt geprezen door het magazine Diapason als “een ontegensprekelijk originele artieste”, en wordt gewaardeerd door de musici en het publiek voor de grote gevoeligheid van haar spel en muzikale intelligentie. Haar concerten hebben haar naar meer dan 30 landen gebracht. Als voortreffelijke kamermuziekspecialiste werd zij meermaals uitgenodigd op het legendarische festival van Marlboro (VS).

Valérie Aimard heeft gestudeerd met Michel Strauss en Philippe Muller aan het CNSM te Parijs. Talrijke ontmoetingen met musici, zoals David Geringas, Lluis Claret, Janos Starker zullen vervolgens haar muzikale persoonlijkheid verrijken. In 1992, ontmoet zij de Amerikaanse violoncellist, Bernard Greenhouse, stichtend lid van het Beaux-Arts Trio en discipel van Pablo Casals die haar mentor zal worden.

In haar repertoire zijn er de volgende uitschieters: de complete Sonates van Beethoven uitgevoerd met Cédric Tiberghien, het oeuvre van Mendelssohn opgenomen met haar broer Pierre-Laurent Aimard, de oeuvres van György Kurtag met wie zij lang heeft samengewerkt, de complete kamermuziek van Brahms.

Aimard werd sterk beïnvloed door de grote Hongaarse pianist en pedagoog, György Sebök, en heeft zich sterk geëngageerd in het onderwijs. Zij is professor cello aan het Conservatorium Maurice Ravel (Parijs, 13de arrondissement) en doceert kamermuziek aan het Nationaal Muziekconservatorium van Parijs. Zij bespeelt een Italiaanse cello van 1694, waarschijnlijk van Grancino.

Sinds 2002, is zij zeer geboeid geraakt door de Mimekunst. Zij treedt alleen op scène op met haar voorstelling “Bulles” sinds verschillende seizoenen in verschillende Parijse theaters. Haar ontmoeting met de componist, Guy Reibel, heeft haar ertoe aangezet om een nieuwe voorstelling, “Quelle histoire !!!”, denkbeeldige en poëtische taal die cello, stem en mime met elkaar vermengt, te creëren.

www.valerieaimard.fr


Elise Peroi

elise.peroi@live.fr

www.eliseperoi.com

Elise Peroi is een gediplomeerd textielkunstenares en laureate van de Koninklijk Academie voor Schone Kunsten in 2015.

Zij drukt zich uit via een spel van poëtische tegenstellingen tussen de natuur- en stadslandschappen. Met haar creaties laat zij die twee werelden elkaar ontmoeten en een afspiegeling van elkaar zijn, door zich te inspireren op de sterke band tussen het weven en de architectuur.

Haar werkstukken zijn schilderijen en geweven wanden, die twee werelden met elkaar verweven vanwaaruit een vibrerend, tijdloos aspect naar voren komt, door zijde die zij voorafgaandelijk heeft geschilderd, stoffen en natuurlijk vezels met elkaar te combineren.

Haar werk evolueert naar een creatie van bewegende structuren die een volume in het textiel en een andere zienswijze mogelijk maken, door te spelen met schuine lijnen van transparantie en schaduw door in elkaar gevlochten draden (teweeggebracht door de draden die zij in elkaar vlecht.)

Als laureate werd zij uitgenodigd in Italië bij de FONDAZIONE AURELIO PETRONI. Zij maakt er textielinstallaties die de correlatie tussen de elementen en emoties dat het zicht van een landschap kan opwekken, herschrijven.

In 2016, werd zijn ondersteund door de Hallen van Schaarbeek en maakt er textielprestaties door zich te voeden met de weeftechniek. Het weefwerk, waarin het productieproces kan worden aanzien als een dans, heeft haar ertoe aangezet om na te denken over het belang van het lichaam, de bewegingen die herhaald worden en het verstrijken van de tijd. Zij werkt aldus samen met de Hongkongse danseres en choreografe, Mui Cheuk-yin.

Dit jaar wordt haar een onderzoeksbeurs en woning in la TAMAT toegewezen. Zij doet er, onder andere, onderzoek rond een vorm van textieldramaturgie.

Deze diversiteit aan domeinen waarin zij zich onderdompelt, dankzij de samenwerkingen, ontmoetingen, de banden die zich smeden, vormen de logische ontwikkeling van haar creatieve reflectie. Ondanks deze brede vervlochtenheid van disciplines waarin zij evolueert, wordt haar praktijk steeds gevoed door dezelfde leidraad: de ogen de kost geven en de visies overbrengen van een wereld waarin elk element, elk deeltje met elkaar verbonden is en elkaar een antwoord geeft.

 


Duo Laterna Magica

Nathalie Houtman et Laura Pok spelen samen sinds hun kinderjaren. Na hun studies blokfluit in de klas van Frédéric de Roos, richten zij samen Laterna Magica op die zich specialiseert in de muziek van de 17de en 18de eeuw. In 2013, beslissen zij om zich als duo te lanceren in meer creatieve projecten. Zo ontstond in 2014 de voorstelling, Face à Face. Dit programma dat muziek van de middeleeuwen tot de 21ste eeuw met elkaar combineert, integreert regie-elementen. Het werd vijftienmaal opgevoerd in 2014 en werd met enthousiasme onthaald. Face à Face bestaat in een versie voor iedereen en kinderen. De voorstelling werd opgenomen in de tournees van Jeugd en Muziek België 2014-2015. Hun tweede voorstelling « Souvent femme varie… » combineert theater en muziek. Voor dit schouwspel, alsook voor hun tweede schouwspel voor kinderen « Flûtes en folie », werkt het duo Laterna Magica samen met de regisseuse, Eléonore Meeùs, en de choreograaf, Jean-Luc Yerlès.

Het duo Laterna Magica heeft als roeping om het repertoire voor twee blokfluiten uit te breiden, dankzij veelvuldige bewerkingen, originele composities en de opening naar muziek van buiten Europa.

 

Nathalie Houtman is geboren in 1979. Zij volgde een dubbele opleiding piano en blokfluit: zij behaalt een eerste prijs piano aan het conservatorium van Bergen en is eveneens gediplomeerd met de allergrootste onderscheiding in blokfluit in de klas van Frédéric de Roos aan het Koninklijk Conservatorium Brussel in 2002. Zij studeert één jaar in Amsterdam bij Walter van Hauwe, alvorens zich te begeven naar Den Haag, waar zij in 2007 haar “Master of Music” behaalt.

Zij trad op in concert met Frédéric de Roos (“la Pastorella”), waarmee zij, als soliste, de concerto’s grosso van Corelli (diapason d’or) opneemt, ze performt ook met het ensemble “les Muffati”, het ensemble “More Maiorum”, het ensemble “Alba Novella”, het ensemble “Laterna Magica” (opname van een CD gewijd aan J.S. Bach), en nog in het ensemble “Apsara” in een repertoire van hedendaagse muziek.

Haar interesse voor Indische muziek brengt haar ertoe om verschillende opnames te maken bij de meester Indische fluit, Harsh Wardhan. Nathalie Houtman is laureate van de wedstrijden Jonge Solisten, Jong Tenuto, Jean-Sebastien Bach, Fifty-one International, EPTA, Pro Civitate, SONBU Utrecht recorder competition, IYAP Antwerpen. Zij is, in 2007, laureate van de Belgische Stichting Roeping. Zij is assistente van Frédéric de Roos aan het Koninklijk Conservatorium Brussel.

Laura Pok is geboren in 1976. In 1994, behaalt zij een eerste prijs in de wedstrijd Pro Civitate (momenteel Axion Classics). Datzelfde jaar gaat zij naar het Koninklijk Conservatorium Brussel waar zij de eerste prijzen harmonie, contrapunt en muziekgeschiedenis met onderscheiding behaald, alsook de hogere diploma’s in blokfluit (klas van Frédéric de Roos), solfège en kamermuziek (klas van Guy Van Waas, Koninklijk Conservatorium van Bergen), alle drie met grote onderscheiding.

Laura Pok treedt op in concert en doet opnames met talrijke ensembles (de Muffatti, Agrémens, la Cetra d’Orfeo, la Chapelle des Minimes, La Lettera amorosa, Alba Novella Brussels Consort…). Ze heeft eveneens opgetreden als soliste met het Kamerorkest van Wallonië, la Pastorella, la Chapelle de Tournai, l’Ensemble Orchestral de Bruxelles, Il Gardellino, Desafinado … Zij heeft talrijke concerten gegeven,

in Europa, Amerika en Azië. Haar discografie omvat, namelijk: Incipit, opgenomen in duo met de organiste, Cindy Castillo, aan het orgel van Maredsous en Exercitium, transcriptions of Bach work met het ensemble Laterna Magica.

Laura Pok doceert blokfluit aan de academies van Nijvel, Vorst en Elsene en was gedurende tien jaar de assistente van Frédéric de Roos aan het Koninklijk Conservatorium Brussel.

Zij besteedt haar vrije tijd aan viola da gamba (beenviool) en koken en is eveneens licentiate in de rechten.

 

 


Ensemble Dialoghi

 

Het Ensemble DIALOGHI (Spanje) biedt een vernieuwende aanpak van de muziek van de klassieke en romantische periodes. De groep onderscheidt zich door zijn hoog artistiek niveau en zijn vaardigheid om (opnieuw) contact te leggen met het publiek. Zijn leden spelen op authentieke instrumenten en delen met het publiek de verschillende codes van de muziektaal, met het doel om het wijde gamma aan emoties van de vertolkte werken te laten ontdekken. De eerste plaat van het ensemble, dat bestaat uit kwintetten voor blaasinstrumenten en piano van Mozart en Beethoven, zal op de markt worden gebracht in 2018.

Cristina Esclapez

Als soliste met orkest, heeft zij samengewerkt met het kamerorkest van Cartagena, het orkest L’Incontro Fortunato, alsook de Banda de la Federación van Murcia. Cristina is echt geboeid door kamermuziek en heeft herhaaldelijk opgetreden met musici, zoals Vicens Prats, Jaime Martín, Benoît Fromanger, Julia Gállego, Etienne Plasman, Vincent Lucas, Philippe Bernold, Branimir Slokar, Michel Becquet, Simeón Galduf, Lorenzo Coppola en Walter Seyfarth.

In 2006, ontmoet zij Lorenzo Coppola die haar aanspoort om zich vertrouwd te maken met historische instrumenten.

Zij nam een sabbatjaar bij het Hoger Muziekconservatorium van Murcia, en werkt momenteel als begeleidster bij het Hoger Muziekconservatorium Liceu in Barcelona, en de Muziekhogeschool van Catalonië (ESMUC).

Cristina Esclapez Gil (Spanje) heeft haar pianostudies gedaan aan het Muziekconservatorium van Murcia, in Spanje, met Ramon Muñoz. Nadat zij haar diploma heeft behaald, zet zij haar opleiding verder in België aan het Koninklijk Conservatorium Brussel. Zij behaalt er het hoger diploma piano en kamermuziek, en sleept eveneens een eerste prijs in pianobegeleiding in de wacht.

Cristina heeft opgetreden als soliste in Spanje, Italië, België, Luxemburg, Frankrijk en Duitsland. Zij heeft namelijk het volledige œuvre voor klavier van Joseph Haydn gespeeld, alsook het eerst boek van het welgetemperd Klavier van Johann Sebastian Bach.

Josep Domènech

Josep Domènech is hobo beginnen studeren in zijn geboortestad Amposta, in Catalonië, alvorens te verhuizen naar Barcelona om zijn studies verder te zetten met Josep Julià aan het Hoger Conservatorium. Hij heeft eveneens zijn diploma van de Musikakademie der Stadt van Bazel, in Zwitserland, behaald en zich vervolmaakt aan het Conservatorium van Amsterdam bij Alfredo Bernardini.

Josep treedt regelmatig op met verscheidene van de beste barokensembles, zoals Les Talens Lyriques, het Bach Collegium Japan, il Giardino Armonico, het Ensemble Balthasar Neumann, Europa Galante, het Orchestre Révolutionnaire et Romantique, le Concert des Nations, Orchestra of the Age of Enlightenment, alsook het Orchestre des Champs-Élysées. Hij heeft samengewerkt met verschillende vermaarde musici, namelijk Masaaki Suzuki, Sir John Eliot Gardiner, Fabio Biondi, Giovanni Antonini en Jordi Savall.

Hij doceert barokhobo aan het Conservatoire à Rayonnement Régional de Toulouse, en geeft, daarnaast, regelmatig masterclasses in heel Europa. Sinds 2015, is hij eveneens docent barokhobo aan het Conservatorium van Amsterdam.

Javier Zafra

Javier Zafra is geboren te Alicante in Spanje en behaalt zijn hoger diploma fagot met de allergrootste onderscheiding en gaat, vervolgens, zijn opleiding vervolledigen op het Koninklijk Conservatorium Den Haag. In 1997, wordt hij geselecteerd als fagottist van het European Baroque Orchestra. Sindsdien wordt hij aangezocht door het merendeel van de Europese ensembles van oude muziek: Anima Eterna, Al Ayre Español, Orquesta Barroca de Sevilla, Les Talens Lyriques, Le Concert d’Astrée, het Ensemble Balthasar Neumann, il Complesso Barocco, het Orchestre des Champs Élysées en het Akademie für Alte Musik Berlin.

Hij is een zeer actieve kamermuziekspecialist, de eerste fagottist van het blaassextet Nachtmusique en treedt regelmatig op met Isabelle Faust, Alexander Melnikov en Lorenzo Coppola. Hij is eveneens mede-oprichter van het orkest “Le Cercle de l’Harmonie” te Parijs.

Zijn vertolking van het Concerto voor fagot van Mozart (K. 191) tijdens het prestigieuze festival “Mostly Mozart” in New York werd recent opgehemeld door de New York Times. Sinds 1999, is hij de eerste fagottist van het Freiburger Barockorchester, waarmee hij optreedt in de hele wereld. Hij doceert eveneens barokfagot aan de Muskhochschule van Freiburg, in Duitsland.

Pierre-Antoine Tremblay

Pierre-Antoine Tremblay (Canada) bouwt een carrière uit als hoornist gespecialiseerd in het bespelen van oude instrumenten. Hij speelt regelmatig met ensembles van historische instrumenten, zoals Europa Galante (Italië), het Freiburger Barockorchester (Duitsland) en Arion Orchestre Baroque (Canada). Hij werd eveneens uitgenodigd om zich aan te sluiten bij het Orchestre du 18e siècle (Nederland), het Orchestre des Champs-Élysées (Frankrijk), il Giardino Armonico (Italië), het Collegium Vocale Gent (België), het Ensemble Pygmalion (Frankrijk), B’Rock (België), MusicAeterna (Rusland), Concerto Copenhagen (Denemarken) en Capriccio Stravagante (Frankrijk).

Hij heeft meerdere keren opgetreden als solist, namelijk met het Freiburger Barockorchester, Arion Orchestre Baroque, Les Idées Heureuses en het Orchestre symphonique de Québec, waarbij hij concerto’s van Mozart, Telemann, Haendel, Heinichen, Vivaldi en Richard Strauss heeft vertolkt. In 2014, richt hij met de klarinettist Lorenzo Coppola en de pianiste Cristina Esclapez te Barcelona het Ensemble Dialoghi op met de bedoeling om het klassieke en romantische repertoire te verkennen op historische instrumenten.

Na studies moderne hoorn aan het Muziekconservatorium van Québec en de Universiteit McGill in Montréal, heeft hij zich vervolmaakt in natuurhoorn bij Teunis van der Zwart aan het Conservatorium van Amsterdam, waar hij in 2012 een master in oude muziek heeft behaald.

Pierre-Antoine interesseert zich eveneens voor het onderricht van de natuurhoorn en werd uitgenodigd om masterclasses te geven aan het conservatorium Yong Siew Toh van Singapore, het Conservatorium van Amsterdam, het Koninklijk Conservatorium Brussel, evenals aan het Conservatorium Katarina Gurska van Madrid.

Lorenzo Coppola

Lorenzo Coppola is geboren te Rome en heeft historische klarinet gestudeerd met Eric Hoeprich aan het Koninklijk Conservatorium Den Haag, in Nederland.

Hij is sinds 1991 in Parijs gevestigd en heeft samengewerkt met verschillende ensembles, waaronder het Freiburger Barockorchester, Les Arts Florissants, het Orchestre du 18e siècle, La Grande Écurie en la Chambre du Roy, La Petite Bande en Libera Classica. Hij heeft het geluk zijn passie voor kamermuziek te kunnen delen met artiesten, zoals Andreas Staier, Isabelle Faust, Alexander Melnikov, Hidemi Suzuki, Javier Zafra, Teunis van der Zwart, Cristina Esclapez, Pierre-Antoine Tremblay en Josep Domènech, alsook met ensembles, zoals Zefiro, het Manon Quartett, het Quatuor Kuijken en het Quatuor Terpsycordes.

Hij heeft verschillende magna opera van het repertoire met klarinet opgenomen, namelijk het Concerto van Mozart met het Freiburger Barockorchester, het Kwintet van Mozart met het Quatuor Kuijken, de Serenades van Mozart met het Ensemble Zefiro, alsook de Sonates van Brahms met Andreas Staier.

Hij doceert oude klarinet aan de Muziekhogeschool van Catalonië, te Barcelona.

Hij deelt de mening dat de zogenaamde « klassieke » muziek aan enige verandering toe is, namelijk met betrekking tot de communicatie met het publiek, het delen van de emotie, en de strategie om daartoe te komen. Hij is ervan overtuigd dat het potentieel vanuit historisch oogpunt, de kennis van de stijl en de oude instrumenten die hebben bijgedragen tot de ontwikkeling van die stijl, ons kunnen helpen om onze relatie met het meer canonieke repertoire te vernieuwen. Sedert 20 jaar, wijdt hij zich met behulp van zijn collega’s aan de uitwerking van een alternatief concertprofiel, alsook aan de consequente vernieuwing van de onderwijsmethodes.

 

 

 

 

 

 

 

Roel Dieltiens

Cellist Roel Dieltiens studeerde in Antwerpen en in Detmold. Hij maakte zeer snel internationale naam als cellist en wordt tegenwoordig beschouwd als een autoriteit, zowel op moderne cello als op barokcello. Zijn sterke persoonlijkheid, overrompelende muzikaliteit en onconventionele aanpak brachten hem reeds van in het begin van zijn carrière op alle grote concertpodia van de wereld (Parijs, Berlijn, Londen, New York, Moskou, Tokyo). Ook als kamermusicus verwierf hij grote internationale bekendheid als oprichter van het beroemde Ensemble Explorations. Voor de labels Harmonia Mundi, Accent en Etcetera verzorgde hij een hele reeks opnames die steevast op lovende kritieken en op grote publieke belangstelling konden rekenen.

Enkele citaten uit de recensies waarmee zijn cd’s onthaald werden, illustreren dit mooi: “Simply the best” (Classic CD USA over de opname van Kodaly’s Sonate voor cello-solo opus 8); “The only significant disc of cellomusic to appear in 1997” (Fanfare USA over de Franchomme-cd); “Un grand disque, et le meilleur enregistrement vivaldien depuis longtemps” (Diapason over de eerste cd met celloconcerto’s van Vivaldi). Onlangs mocht Roel Dieltiens nog een KLARA en ook de Caecilia-Prijs in ontvangst nemen voor zijn recente opname van de 6 Suites voor cello-solo van J.S.Bach.

Roel Dieltiens doceert Cello aan de Hochschule der Künste van Zürich en zetelt regelmatig als jurylid in internationale wedstrijden zoals die van Leipzig en Moskou. Daarnaast is hij ook aan het Lemmensinstituut te Leuven verbonden als docent Kamermuziek. In 2006 stelde de tv-zender Canvas een uitvoerige en diepgaande documentaire samen over deze artiest

 


Compagnie Infime Entaille

De Compagnie Infime Entaille werd opgericht in 2016 op initiatief van Maëlle Reymond.
Haar eerste uitvoering « Le Silence du Sable », voert een intentionele, gevoelige, instinctieve, reactieve en organische schriftuur in die gebaseerd is op het luisteren. Zij wordt geïnspireerd door de muzikaliteit van elk ding en hun weerklank.

De Compagnie is bijzonder gehecht aan het feit dat er geen betekenis in het bijzonder is, maar betekenis, waar men niet omheen kan, en vertelt lichamelijke verhalen, waar de concrete vertelling, noch sturend, noch direct is. Zij wekt een indruk, laat een bepaald evenwicht zien, zonder daarom het geheim ervan te onthullen. Dankzij een beproefde dans zonder kunstgrepen, plaatst zij het lichaam in het centrum van de actie, in wat hem aan het meeste krachtige en broze inspireert.

Deze ambivalenties van kracht en breekbaarheid zijn fundamentele steunelementen in het werk van de Compagnie. Net als de banden die het oneindig grote en het oneindig kleine met elkaar onderhouden. Proberen het onmetelijke te bereiken via het minuscule, maakt deel uit van haar recurrenties, net als de drang om de huid van de dingen op te tillen om er de interne structuur uit te halen.

Maëlle Reymond

Maëlle Reymond is danseres, performster en creatrice en gaat de beweging aan vanaf haar prille kinderjaren. Haar eerste leerprocessen spelen zich af op de skipistes, vervolgens in de lessen klassieke dans, turntrainingen, en later, lenigheidstrainingen. Op 17-jarige leeftijd ontdekt zij de hedendaagse dans en begint bij beetjes te creëren.
Zij werd gevormd als artiest-choreograaf te Coline (2010-2012), alsook aan het Conservatoire à Rayonnement Régional de Paris (2009-2010).
Als vertolkster, werkt zij sedert 2013 voor de Cie AMCB, geleid door Adrien Mondot en Claire Bardainne in de voorstelling Le Mouvement de l’Air, die in 2015 werd uitgebracht. In 2014, doet zij een reprise in Cinématique. Zij is eveneens, sinds 2016, vertolkster-trapezeacrobaat voor het Collectief Georges Lakhdar in de voorstelling Contre/Jour.
In 2015, mede-ontwerpt en vertolkt zij, Dérive, een interdisciplinaire voorstelling met Maud Gourdon (illustratrice) en Marine-Falque-Vert (musicienne).
Sinds 2012 werkt zij samen met Gérard Vallet aan fotoprojecten.
In 2016, sticht zij la Cie infime entaille en werkt aan een eerste voorstelling met als titel Le Silence du Sable.

Haar choreografisch onderzoek wordt gevoed door de concrete en mysterieuze banden die het lichaam binnen en buiten haar legt. Haar contact in 2013 met de Butoh-dans heeft haar parcours als vertolkster aanzienlijk beïnvloed en moedigt haar aan om verder te graven in dit bewustzijn voor het detail en in de relatie met de noodzaak om te bewegen.

 

Jérémy Chartier is musicus en lichttechnicus.

Na studies kunstgeschiedenis stort hij zich in 2008 in het avontuur van de uitvoerende kunst als lichttechnicus. Hij is geboeid door muziek, verwerft in de loop der jaren instrumenten uit de hele wereld en zet zijn eerste stappen in de computermuziek en multi-diffusion. Hij werkt regelmatig als musicus, lichttechnicus, regisseur voor verschillende gezelschappen: la compagnie Adrien M & Claire B, voor de voorstellingen: La poésie des éléments (2010), Un point c’est tout (2011), Hakanaï (2013), Cinématique (2013), voor de tentoonstelling XYZT Les paysages abstraits (2011), hij componeert en vertolkt op de scène het laatste schouwspel Le mouvement de l’air (2015). Hij werkt eveneens voor La compagnie Le théâtre du Réel, voor de voorstellingen Résistance /Laboratoire Catastrophique (2009), On n’est pas innocent par hasard (2011), Infâmes (2014), Sainte Jeanne des abattoirs (2016), alsook met La compagnie DDM, la compagnie La parlote, la compagnie Vox, la compagnie Alphonse et Cie, het collectief Fearless Rabbits en de muziekgroep Rilojosa.

In zijn muzikale praktijk is hij geraakt door de ervaring met de rechtstreekse akoestische trilling. Hij speelt graag dichotomieën die eigen zijn aan de muziek. Collectief en individueel, wijs en volks, exuberant en minimalistisch, spiritueel en lichamelijk, goddelijk en alledaags.

Christophe Sartori is componist, geluidsknutselaar, ontwerper van digitale geluiden.

Hij is podiumtechnicus van opleiding en vervoegt het team van het Grand R Scène nationale (2000), waar hij de choreograaf Yvann Alexandre ontmoet, waarvoor hij sedert 15 jaar geluidslandschappen componeert. Hij werkt eveneens samen met het Théâtre des Cerises, la compagnie du 2ème, de choreograaf Ezzio Schiavulli, en sinds 2014, met de compagnie Kekosa van de choreografe Giulia Arduca. Hij ontmoet Adrien Mondot in 2003 op het ogenblik waarop hij Convergence 1.0 creëert, waarvan hij de soundtrack heeft meegeschreven en de geluids- en plateauregie heeft verzekerd. Voor la compagnie Adrien M & Claire B neemt hij vervolgens de geluidscreatie voor zijn rekening van Cinématique, van de tentoonstelling XYZT, Les paysages abstraits, van Hakanaï in samenwerking met Lois Drouglazet en de mise-en-espace van de geluidscreatie (getekend Jérémy Chartier) van het Mouvement de l’air (2015). Hij werkt in 2012 samen met de fotografe Delphine Perrin voor de tentoonstelling “Paysages intérieurs”, waarvan de verschillende portretten zowel de visuele materie als de geluidsondersteuning van de deze globale installatie zijn. Sinds 2013 neemt hij deel aan de performances van de beeldende kunstenaar Serge Crampon, en betrekt daarbij de violoncellist Jean Bouhier en de danser Stéphane Bourgeois. In 2015, vat hij een samenwerking aan met de regisseuse Amandine Dollé, van het collectief Extra Muros, rond het spektakel l’île d’elle.

Vanaf elektronische samples, die soms life worden vermengd met elektroakoestische composities, beeldt hij zich geluidsuniversa in, en werkt muzikale landschappen uit die aldus via het gehoor de visuele ervaring verlengen.


Ensemble Clarnival

Clarnival is de vereniging van vier gepassioneerde klarinettisten die elkaar hebben ontmoet op de schoolbanken van het Koninklijk Conservatorium Brussel. Het zijn kinderen van hun generatie en zij werden ondergedompeld, zowel in de klassieke als moderne muziek.

In het repertoire van Clarnival wisselen genres en ritmes elkaar af. Men vindt er namen als Mozart, Gershwin, Strauss, Michael Jackson, Debussy, James Brown, Beethoven, The Bee Gees, Brahms, Stevie Wonder en nog vele anderen.

De klarinet is het instrument van alle muziekstromingen: van tango tot concerto, van klassiek tot jazz, via de wals, de bossanova, disco, rock, funk, rhythm-and-blues…

Of het nu een kleine, alt- of basklarinet is, zij biedt een unieke variëteit aan geluiden en een vrijheid die toelaat om alle muzikale universums te verkennen.

Bethsabée Hatzfeld

Bethsabée ontdekt een beetje toevallig de klarinet op de leeftijd van tien jaar. Zij brengt haar eerste nootjes voor aan de Jetse Academie en vervolmaakt zich vervolgens aan het Lemmensinstituut, alvorens haar opwachting te maken aan het Koninklijk Conservatorium Brussel.

Zij vervolledigt regelmatig haar opleiding door deel te nemen aan stages en masterclasses. Zij is laureate van het Concours International d’Interprétation van Vélizy in 2012.

Zij wisselt klarinet en altklarinet af, en neemt deel aan talrijke projecten en creaties, of het nu gaat om orkestconcerten, kamermuziek, musicals, opera’s of nog opnames van filmmuziek…

Bethsabée zorgt ervoor dat zij haar passie voor muziek overbrengt en leert ook, naast de voorstellingen en concerten waarin zij zich engageert, de muziek en muzikale ontluiking aan de allerkleinsten aan.

In de klassieke muziek is haar lievelingsperiode deze van de romantiek, met een voorkeur voor Johannes Brahms. Zij werd ook ondergedompeld in de muziek die haar ouders beluisterden, muziekreferenties die de eerste rockakkoorden van Bill Haley, de artiesten van Motown, de Beatles bestrijken tot aan de rock van eind de jaren ‘80.

Zij houdt van folkmuziek en de herinterpretatie die de Ogres de Barback daarvan doen.

Véronique Bernard

Op haar negenjarige leeftijd schrijft de vader van Véronique haar in voor een muziekstage in haar geboortestad, Esch-sur-Alzette, in het Groothertogdom Luxemburg. Zij ontdekt er de klarinet en het is een echte openbaring, het zal haar favoriete instrument worden.

In 2015 behaalt Véronique haar Hoger Diploma Klarinet met cum laude. Ondertussen laat zij zich opmerken in 2009 door de gouden medaille in de wacht te slepen op de Luxemburgse wedstrijd voor Jonge Solisten van het UGDA, dat afhangt van de Nationale Muziekfederatie van het Groothertogdom Luxemburg.

Véronique hervalt in 2012 en wint opnieuw de gouden medaille, alsook de beurs Francis Goergen op de Europese Wedstrijd voor klarinet, saxofoon en kamermuziek.

Het jaar daarop start zij een opleiding aan het Koninklijk Conservatorium Brussel. Ze behaalt er in 2016 haar bachelor in de discipline klarinet met onderscheiding.

In 2014 is Véronique beursstudente van het Fondation Michelle, die studiebeurzen toekent aan jonge, talentvolle musici in Luxemburg en Europa in het domein van de klassieke muziek.

Ze behaalt in 2016 de Muziekprijs van de Rotary Club Esch-sur-Alzette. Zij heeft opgetreden als soliste met het Filharmonisch Orkest in het 1ste concerto voor klarinet van Louis Spohr. Bovendien, heeft Véronique, onder andere, gespeeld in het Orchestre des Jeunes de la Grande-Région, de ‘Summer Orchestra Luxembourg’, de ‘Diffwinds Workshop Orchestra’, de ‘Schwäbisches Jugendblasorchester’ en de Musique Militaire Grand-Ducale. Zij houdt, in het bijzonder, van de werken van Beethoven en Carl Nielsen. Zij zegt te luisteren naar « alles wat op de radio wordt gespeeld », met een voorliefde voor de pop van de jaren ‘80, maar geeft blijk van een duidelijke voorkeur voor het oeuvre van de groep Queen in zijn geheel.

Cédric De Bruycker

Het is zijn vader, zelf klarinettist, die hem zin geeft om muziek te maken. Op de leeftijd van zeven jaar begint hij klarinet te studeren aan de Muziekacademie van Aarlen. Aangetrokken door de rijkdom en omvang zijn tessituur, realiseert hij zich zeer snel dat met dit instrument bijna alles te spelen valt.

Hij zet zijn muziekstudies verder aan het Conservatorium van Brussel en vervolmaakt zich vervolgens in hedendaagse muziek aan het Conservatorium van Gent met de ensembles Ictus en Spectra.

Zijn muzikale voorkeuren gaan uit naar « moderne » klassieke componisten, zoals Sjostakovitsj of Prokofjev, maar zijn grote passie is de hedendaagse muziek. Daarom neemt hij deel aan talrijke creaties, hoewel hij niet zijn neus ophaalt om een ommetje te maken langs de musical.

Hij speelt regelmatig in grote ensembles, zoals het Symphonic Orchestra of Students, en heeft hij recent deelgenomen aan het Felix Mendelssohn European Festival.

Philippe Lemaire

Op de leeftijd van tien jaar hoort Philippe Peter en de wolf van Prokofjev. In deze vertelling met muziek wordt elk hoofdpersonage belichaamd door een muziekinstrument. De klanken die de kat belichamen, bekoren het jongetje. Het staat vast, hij zal klarinet leren spelen aan de Muziekacademie van de Duitstalige Gemeenschap. Hij behaalt er zijn medaille voor zijn beheersing van het instrument en in de kamermuziek.

Hij zet vervolgens zijn muziekcarrière verder aan het Koninklijk Conservatorium Brussel waar hij zijn diploma met Onderscheiding behaalt. Hij is laureaat van de Wedstrijd Belfius Classics, het Internationaal Ensemble-en Solistenconcours van Kerkrade en de Europese Wedstrijd voor Klarinet, Saxofoon en Kamermuziek. Hij brengt nu zijn passie over op de leerlingen van de Muziekacademie van de Duitstalige Gemeenschap.

Op klassiek vlak, heeft hij een zwak voor Beethoven, Ravel et Strauss, maar hij is ook verzot op filmmuziek, of zij nu gecomponeerd is door John Williams, James Horner of nog Danny Elfman. Hij houdt van rock van vóór de jaren ‘90, Ella Fitgerald, Michael Jackson, en de Latijns-Amerikaanse ritmes, omdat, zoals hij het zelf zegt: « bossanova of samba, dat kietelt de voeten, en dat geeft zin om te bewegen ».

Sébastien Goutte

Sébastien is van kleins af aan in de improvisatie gevallen.

Het is, inderdaad, op de leeftijd van 11 jaar dat hij deelneemt aan zijn eerste ateliers. Ook al is hij geboeid door de Kunsten van het woord, hij houdt evenzeer van muziek en begint harmonica, gitaar en didgeridoo, didjeridu, didjeridoo, kortom, dit Australische blaasinstrument met het o zo bijzondere geluid, te bespelen.

Zeer snel, is hij van plan om zich te wagen aan een artistieke carrière, zeer tegen de zin van zijn ouders. Hij zal voor een veilige aftocht zorgen en zijn ouders geruststellen, waarvan de argwaan enigszins afneemt, wanneer hij slaagt in zijn studies voor opvoeder gespecialiseerd in sociaal-sportieve activiteiten.

Het is slechts nadat hij zijn diploma aan de muur van zijn kamer heeft gehangen, dat hij zich heeft ingeschreven aan het Conservatorium van Bergen, dat hij zal verlaten als beroepsacteur en evenzeer gediplomeerd.

De tegenkanting van zijn ouders zal blijven bestaan, en het is, uiteindelijk, goed nieuws.

Hij neemt deel aan vele theaterproducties en kortfilms. Hij is eveneens dubbing acteur.

Hij vertolkt Mister G., de mallotige spreker van de Reis om de Wereld in 80 Noten (zie iets verder…), en wat hem motiveert in die rol, naast het plezier om een personage en teksten van de voorstelling te creëren, is de universaliteit van de muziek, en meer bepaald van de klarinet, een instrument dat zich leent tot alle genres.

vincenzo_fest_artARTISTS BIO